![]() |
| de wikimedia |
![]() |
| representación del paso de contornos a contextos ampliada descripción en pinterest |
![]() |
| de wikimedia |
![]() |
| representación del paso de contornos a contextos ampliada descripción en pinterest |
Este fin de semana pasamos con unos amigos un par de noches en O Courel (mapa), algo así como el techo de Galicia. Aunque hay cotas más altas en este noroeste, los paisajes de cumbres y valles, de las dehesas, recuerdan el techo de Europa en Los Alpes. No comparo el respeto y el disfrute de la naturaleza en ambos sitios. Todos reconocemos el capital ambiental y cultural de ambos territorios y no pretendo desmerecer ninguno.
Pero caminando por las orillas del Lor pensaba si alguno ya habrá empezado otra historia natural, esta vez la de las atrocidades sobre territorios especiales de este planeta. Los olvidos de las aldeas del Courel, no han hecho tanto daño como las minas, las presas y las demás graciosas concesiones de los políticos a emprendedores y el resto de prohombres que vinieron por estas tierras a llevarse sus tesoros a mordiscos (imagen satélite de Google).
Como han cambiado otras historias, el registro de la vida del medioambiente pide que se recojan
la letra pequeña de las intervenciones en territorios de conquista. ¿Cuáles han cambiado? Los libros de los reyes, que pasaron cuenta de tiranías y crueldades. O las glorias étnicas y nacionales al abrigo de las hazañas bélicas, se redibujan con opresiones, genocidios o devastaciones coloniales.
Los relatos de la naturaleza, contarán la explosividad que de vez en cuando volatiza una parte, como el Kracatoa lanzó su isla al mar. Pero nada tan horadante, tan terminal como acabar con los aires, las aguas y las materias primas por una superindustrialización que para hasta que se enfrenta a sus montañas artificiales de sobres. Para recuerdo del futuro deberíamos iniciar un detallado registro de Atilas medioambienales, que no han dejado una brizna viva a su paso. No sé si es una lección obligatoria u optativa para expllicar los paisajes que dejamos a futuras generaciones. Además puede servir para que existan, para que lleguen a vivir esas futuras generaciones.
Fotos de FreeCat: a Serra do Courel en maio.
El álbum de O Courel de Carmela.
Sigo vivo. Cuando pasan unos días sin tiempo para conectar, me planteo si ya he alcanzado la fase decadente del blog. No me parece. No encuentro salida a las presiones para ajustar la carrera a los gustos boloñeses, justo antes de empezar un par de nuevos cursos.
Carmela dispuso de más días y nos escapamos a ver puestas de sol por Fisterra y las más norteñas de las Rías Baixas. Sin reservas ni vueltas encontramos donde dormir y comer bien en Fisterra, Corcubión, Muros y Corrubedo.
“Se asumimos que somos un país, que temos unha lingua, que temos unha paisaxe, entón ¿por qué non coidamos a paisaxe do mesmo xeito que coidamos a lingua?” pregúntase Joan Nogué para o que o concepto está moi claro.
“Paisaxe é, tal e como figura no convenio europeo que foi froito dun longo debate, o producto final nun territorio determinado, da interacción entre unha dimensión natural, física e cultural. Este produto final cunha intervención histórico cultural é, ademais, percibido pola sociedade local ou o visitante, dun determinado xeito, porque esta paisaxe transmite símbolos, ideas e emocións”.
Para Nogué definir a paisaxe non é complicado (de feito fíxoo o Observatorio que el dirixe, e está na Lei da Paisaxe de Cataluña, e no Convenio Europeo da Paisaxe) pero sí resulta moi complexo “ conseguir que a paisaxe como tema penetre nas políticas de ordenación e xestión urbanísticas e, polo tanto, na sociedade".
De Galicia Sustentable.Primeiro Portomarín,
logo Castrelo do Miño.
¡Dispois tocoulle As Encrobas
sufrir parello destiño!
(...)Hai pouco foi nas Encrobas,
ás portas de Xove están,
Si a algún lugar non chegaron
axiña apareceran.
Val de Castrelo do Miño, 1941
Cantiga das Encrobas ( Manuel Maria , cantada por Fuxan os ventos, non dispoñible)
As mellores terras do Ribeiro quedaron asolagadas para sempre, no ano 1969, por un encoro sin pes nin cabeza. Por aqueles días poucas veces o noso país estuvo tan preto dun acontecemento tan conmovedor. O Val de Castrelo de Miño era unha das terras máis fértiles de Galiza. O río Miño quedou cortado para sempre , perdeuse unha paisaxe espectacular e milleiros de persoas quedaron condeaos ó éxodo, á emigración. Sin terras, sin casas, sin a vista do seus ollos, sin o seus mortos . Toda unha vida quedou baixo as augas para facer quilovátios para terras alleas . Hoxe a historia volve a repetirse: gas, pasta de papel, refugallos, canteiras, piscifactotias…
De Galiza Non se Vende, máis no Foro O Ribeiro.
Tamen podes leer Morrer en Castrelo do Miño de Xosé Fernández Ferreiro (1978)
Nuevo informe de sir Nicholas Stern: los efectos del calentamiento global son más graves de lo que había anunciado (Key Elements of a Global Deal, pdf 56 pgs). Una vuelta a los cálculos recomienda acortar las tomas de decisiones internacionales y adelantar las acciones más urgentes (London School of Economics). En contra del optimismo ingenuo, del anti-catástrofismo sedentario, parece que el alto precio que había calculado el primer informe, el caro no hacer nada ("alternativa cero"), era una ganga cuando se ha comprobado su inflación.